Elfler de Ölür

Geçenlerde yapılan snooker dünya şampiyonasını her gördüğümde O geldi aklıma ve O’nun anısına bir şeyler yazmak istedim. Büyük bir çoğunluğa snooker sevdiren iki adam varsa bu dünyada, biri Ronnie O’Sullivan, diğeri Paul Hunter’dır bana göre. Benimki Hunter’dı. Zap yaparken o sırma saçlarını görüp de “kim ulan bu herif amma yakışıklıymış” dediğimi dün gibi hatırlarım, sonra izleye izleye kuralları öğrenmeye başlayıp ne kadar muhteşem bir oyun olduğunu gördüm snookerın, o gün bu gündür en sevdiğim sporlar arasında yer alır.

Sonra gün geldi feci bir haber düştü snooker dünyasına ve hepimizi yıktı adeta. O illet hastalığa yakalandı Hunter, mide kanserinin az rastlanan bir türüne , o gencecik yaşında. Bir süre ara verdikten sonra geri döndü snookera, ona “snookerın Beckham’ı” denmesinin en büyük sebebi olan güzelim saçlarını kaybettiğini gördük. Olsun O’nun saçsız hali de yeterdi. Fakat eski formuna ulaşamadı. 9 Ekim 2006’da da doğumgününden beş gün önce hayata gözlerini yumduğunda sadece 28 yaşındaydı, ardında karısını, 1 yaşındaki kızını ve gözleri yaşlı binlerce insanı bıraktı.

Niye gittin be Paul? Kazanacak çok şampiyonluk vardı daha. Çok özlüyorum seni. Umarım gittiğin yerde mutlusundur. Biz seni hep 2004 Masters Finali’nde O’Sullivan’ı 2-7’den gelip yendiğindeki muhteşem gülümsemenle hatırlayacağız!