Bugün günlerden 17 Mayıs 2008, büyük zaferin sekizinci yıldönümü. İnsan hiç defalarca izlediği bir maçı bir kere daha izleyip de aynı heyecanı yaşar mı? Yaşıyormuş. Gözler yine dolmuş, tüyler diken diken. Hangimiz Arif’in bomboş kaldığı pozisyonda “vur be!” diye bağırmadık ki? Veya hangimiz gözlerimizi kapamadık Keown beş metreden topu tribünlere yolladığında? Hangimiz için zaman durmadı tanrı, kendi ellerini Taffarel’e armağan verdiğinde ya da lanet etmedi dünyaya Hagi kırmızı gördüğünde? Popescu’nun topun başına geçtiğinde Levent Özçelik’in titreyen sesiyle “hadi Popescu, hadi oğlum” deyişi hangimizin kulaklarında hala çınlamıyor? Hangimiz ağlamadık ki hüngür hüngür? Bugün günlerden 17 Mayıs 2008, büyük zaferin sekizinci yıldönümü.
O heyecanı bir daha yaşamak isteyenler için; 1. bölüm, 2. bölüm








.jpg)






